Uzależnienie jest chorobą, której skutki odczuwa cała rodzina, a życie z osobą uzależnioną to emocjonalny rollercoaster. W miarę narastania problemu członkowie rodziny (najczęściej mąż, żona, partnerka) zaczynają szukać sposobów, które pozwoliłyby im przetrwać w sytuacji ciągłego stresu, braku poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji oraz niemożności zaspokojenia podstawowych potrzeb. Tak rodzi się współuzależnienie – zespół nieprawidłowego przystosowania się do sytuacji problemowej, jaką jest uzależnienie bliskiej osoby. Koncentrując się na szukaniu sposobu ograniczenia picia partnera, osoba współuzależniona nieświadomie przejmuje odpowiedzialność i kontrolę za jego funkcjonowanie, co w efekcie ułatwia pijącemu dalsze spożywanie alkoholu.

Spotkanie z psychoterapeutą różni się od klasycznej wizyty lekarskiej. Dla wielu osób może być nietypowe oraz stresujące rozmawianie z obcą osobą o sprawach osobistych. Może pojawić się obawa przed trudnymi pytaniami, zaglądaniem w obszary, których nie pokazujemy nawet najbliższym. Szczególnie że na terapię często trafiamy w momencie kryzysu. Czy faktycznie jest się czego obawiać?